Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / «Αποκλεισμένες Πόλεις» του Μάνου Τσεμπερλή
«Αποκλεισμένες Πόλεις» του Μάνου Τσεμπερλή

«Αποκλεισμένες Πόλεις» του Μάνου Τσεμπερλή

Ο γδούπος μιας επαναλαμβανόμενης σταγόνας που έπεφτε ρυθμικά από μια χαλασμένη κλειστή βρύση δεν προμήνυε τι θα συνέβαινε στην πόλη μας, αλλά και στις παραδίπλα πόλεις. Όλα ξεκίνησαν όταν μια πρωτοχρονιά τα όνειρά μας, έτσι ξαφνικά, μας εγκατέλειψαν χωρίς να μας ρωτήσουν και άρχισαν να πετάνε ψηλά στον ουρανό σαν τα ταξιδιάρικα, τα αποδημητικά πουλιά.

Ήταν τρομερό το θέαμα, σχημάτιζαν σμήνη και εμείς προσπαθούσαμε με απόχες και σκοινιά να τα πιάσουμε, να τα προλάβουμε πριν να είναι αργά. Αλλά ό,τι και να κάναμε, αυτά ήταν άπιαστα. Και μαζί με τα όνειρα άρχισαν να αλλάζουν και τα χρώματα, το κόκκινο, το κίτρινο, το μπλε, το πράσινο, όλα άρχισαν να παίρνουν ένα χρώμα γκρίζο, πρωτόγνωρο, που δεν το είχαμε ξαναδεί στη ζωή μας και έκανε τις τρίχες μας να σηκώνονται σαν το κάγκελο.

Στην αρχή δε φοβηθήκαμε, αλλά ο τρόμος παραμονεύει στις πιο ανυποψίαστες στιγμές· και έτσι σιγά σιγά συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε απωλέσει ό,τι σημαντικότερο είχαμε: τα όνειρά μας. Ο φόβος κυριάρχησε και αρχίσαμε ένας ένας να προσπαθούμε να φύγουμε από τις πόλεις μας, να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, αλλά αυτά έτρεχαν τόσο γρήγορα που η πραγματικότητα είχε δέσει τα πόδια μας και παραμείναμε θεατές σε ένα αδιέξοδο που δεν είχε ματαξαναδεί η ανθρωπότητα.

Η πρώτη σκέψη μας ήταν τι θα κάναμε από εδώ και πέρα, αλλά τα όνειρά μας είχαν πλέον πετάξει μακριά, οι πόλεις μας είχαν γίνει μουντές και γκρίζες και η σκέψη μας είχε χαθεί μια για πάντα μέσα στο βόρβορο των απέλπιδων προσπαθειών μας.

Αποφασίσαμε να στείλουμε επιστολές στον υπόλοιπο κόσμο για να μας δεχθεί· και πράγματι καθήσαμε και γράψαμε υπέροχα κείμενα, όπου εκθέταμε την απελπιστική μας κατάσταση. Και χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετό καιρό, ώσπου να λάβουμε την αφοπλιστική απάντηση: «δε δεχόμαστε ανθρώπους δίχως όνειρα».

Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αποκλειστήκαμε στο γκρίζο των πόλεών μας που μια μέρα χωρίς να το περιμένουμε αφαίμαξαν και έδιωξαν τα όνειρά μας, μακριά από τα σημεία του ορίζοντα που μπορούμε εμείς να δούμε.

Και από τότε τριγυρνάμε σαν χαμένοι μέσα στις πόλεις και μάταια παρακαλάμε να γυρίσουν πίσω τα όνειρά μας.

Μάνος Τσεμπερλής

«Αποκλεισμένες Πόλεις» του Μάνου Τσεμπερλή
Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Ταυτότητα ΙΙΙ» του Μάνου Τσεμπερλή

«Ταυτότητα ΙΙΙ» του Μάνου Τσεμπερλή

Είναι νύχτες που τα άστρα αφήνουν τον ουρανό και πέφτουν πάνω στη γη. Αυτές τις νύχτες είχε ονειρευτεί και αγαπήσει ...