Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / «Βομβαρδισμένα Τοπία» του Μάνου Τσεμπερλή
«Βομβαρδισμένα Τοπία» του Μάνου Τσεμπερλή

«Βομβαρδισμένα Τοπία» του Μάνου Τσεμπερλή

Είχαμε να δούμε τα μεγαλεία των τόπων μας αρκετά χρόνια πριν το ξέσπασμα του μεγάλου πολέμου. Και ποιος θα μας το έλεγε πως τίποτα δε θα ήταν το ίδιο πια… Τα κεχριμπαρένια νερά των ποταμών μας βρωμούσαν ξερό αίμα. Τα αγάλματα ήταν διαλυμένα. Οι ψυχές των κατοίκων ταξίδευαν ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση. Τα κτίρια αποσυντίθονταν αργά αργά, καθώς δεν είχε απομείνει τίποτα όρθιο. Η δυστυχία είχε σκεπάσει το φωτεινό μας ήλιο και πόνος είχε σιγάσει ακόμα και το τραγούδι των αηδονιών μας. Άνθρωπος ούτε για δείγμα, μόνο κάτι κοκαλιάρικα σκυλιά που λιμοκτονούσαν κάτω από το αδιέξοδο των βομβαρδισμένων τοπίων μας.

Με το ζόρι συγκρατήσαμε τη φωνή που έβγαινε από τα σπάργανα της καρδιάς μας. «Πού είναι τα παιδιά, πού είναι τα γέλια, πού κρύφτηκαν οι χαρές, γιατί δε χορεύουν οι νύφες μετά το πέρας του γάμου; Γιατί τα λουλούδια πια έχουν μόνο ένα χρώμα, το κόκκινο, γιατί το όνειρο δεν μπορεί να βγάλει φτερά προς τον ουρανό, γιατί παντού σηκώνεται πυκνή γκρίζα σκόνη, γιατί τα βήματά μας τα συνοδευεί κάθε τόσο μια λακούβα, γιατί τα χώματά μας είναι αγριεμένα σαν το ατίθασο το κύμα;».

Κοιτάξαμε προς τον ουρανό με την ελπίδα να γεμίσει με φως τα μάτια μας ο ήλιος. Και τότε είδαμε από μακριά τις γκρίζες σκιές των αεροπλάνων να πλησιάζουν σταθερά προς το μέρος μας. Έπρεπε να κρυφτούμε. Ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει ακόμα. Αλλά πού να κρυφτούμε; Πίσω από τα ξεσκισμένα σώματα των συνανθρώπων μας, εκεί που φύτρωναν παραπεταμένα χέρια και πόδια ή στα ανύπαρκτα πλέον κτίρια;

Αρχίσαμε να τρέχουμε απελπισμένοι με έναν κόμπο βαθιά μέσα στο λαρύγγι μας. Και όταν συνειδητοποίησαμε ότι δεν είχαμε πού να πάμε, αρχίσαμε να γελάμε σαν τρελοί, σαν υστερικοί για το αβέβαιο και το κακορίζικο της μοίρας μας. Κάποτε ο τόπος μας ήταν όμορφος. Κάποτε ο τόπος μας ήταν όμορφος και τώρα το μόνο που είχε απομείνει ήταν βομβαρδισμένα τοπία. Το μόνο που ακουγόταν πλέον ήταν τα γέλια μας. Τα αεροπλάνα πλέον ήταν από πάνω μας και ίσα που προλάβαμε να δούμε τις βόμβες να πέφτουν πάνω από τα κεφάλια μας. Όλα σώπασαν. Ο πόλεμος ήταν ακόμα εδώ. Μόνο ο πόλεμος ακουγόταν εδώ!

Μάνος Τσεμπερλής

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Χαμένα όνειρα» του Μάνου Τσεμπερλή

Photo by Ryan Tauss on Unsplash Άθλια τα σπίτια Άθλια τα σοκάκια Φρούριο η καρδιά Σε τούτη τη γειτονιά Οι ...