Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ... / Διαβάσαμε «Το Δώρο – Ένα τετράδιο θαυμάτων» του Στέφανου Ξενάκη

Διαβάσαμε «Το Δώρο – Ένα τετράδιο θαυμάτων» του Στέφανου Ξενάκη

Ο Στέφανος Ξενάκης διηγείται καθημερινές ιστορίες, από αυτές που συμβαίνουν σε όλους μας, αλλά δεν τους δίνουμε την προσοχή που τους αξίζει. Αν τη δίναμε, ίσως θα νιώθαμε περισσότερη εκτίμηση για τη ζωή και μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη για όσα καταλήξαμε να θεωρούμε δεδομένα.

Διαβάσαμε «Το Δώρο - Ένα τετράδιο θαυμάτων» του Στέφανου Ξενάκη

Αυτό, περίπου, είναι και η βασική ουσία του «Δώρου». Από την παρουσίαση:

Διαβάζοντας τη μία ιστορία μετά την άλλη, αργά αλλά σταθερά, θα βυθιστείς στον εσωτερικό σου κόσμο, θα αναμετρηθείς με τις αποφάσεις που έχεις πάρει, με τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι, με τον τρόπο με τον οποίο ζεις. Και δεν θα ξεχάσεις ούτε στιγμή ότι η ζωή η ίδια είναι Δώρο.

Κάθε ιστορία είναι απλή, με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας, ωστόσο καταλήγουν σε συμπεράσματα και «αποφθέγματα» που συχνά είναι ενδιαφέροντα ή και πολύτιμα. Μεσά από τις χορταστικές περίπου 300 σελίδες του βιβλίου, ο Ξενάκης μάς προκαλεί να δούμε την καθημερινότητα μέσα από μια άλλη οπτική, που επικεντρώνεται στα ουσιώδη της ζωής μας και όχι στις ασήμαντες λεπτομέρειες που φορτώνουν την κάθε μας στιγμή με αρνητικές σκέψεις και τις ανάλογες αντιδράσεις.

Σίγουρα, δεν γίνεται κάποιος να συμφωνήσει με όλες τις δεκάδες ιστορίες και το τελικό τους μήνυμα (ίσως μόνο ο ίδιος ο συγγραφέας), όμως στο σύνολό του «Το Δώρο» είναι όντως ένα «τετράδιο θαυμάτων» με συνοχή και αξίζει οπωσδήποτε περισσότερες από μία αναγνώσεις.

Τελικά η ζωή δεν είναι αυτό
που σου συμβαίνει αλλά το τι κάνεις
με αυτό που σου συμβαίνει.

Υπάρχουν και σημεία, βέβαια, που μπορεί να κουράσει ο Ξενάκης, όταν π.χ. εκθειάζει το βαθύτερο νόημα πίσω από καταστάσεις που θα μπορούσε και να τις προσπεράσει. Κάτι που μοιάζει σαν επιτήδευση, χωρίς αναγκαστικά να είναι, ή σαν υπερβολικός ενθουσιασμός (αν θυμάσαι τον κουραστικό ενθουσιασμό του χαρακτήρα Parker που έπαιξε ο Alec Baldwin στα «Φιλαράκια», κάτι τέτοιο – αλλά όχι τόσο έντονα).

Κάτι που επίσης με κούρασε λίγο ήταν οι πολύ σύντομες προτάσεις, για παράδειγμα: «Τη λατρεύω τη Βουλιαγμένη. Κυρίως το χειμώνα. Γιατί αδειάζει. Και γιατί ο πίνακας έχει άλλο χρώμα». Δεν λέω ότι προτιμώ το άλλο άκρο, βέβαια –αυτό του «χόλι μάουντεν», δηλαδή, με την παντελή έλλειψη σημείων στίξης–, όμως θα μπορούσε «Το Δώρο» να μην έχει τόσο κοφτό λόγο. Πιστεύω ότι θα ήταν πιο ξεκούραστο για τον αναγνώστη.

Καιγόμαστε μ’ αυτά που δεν ορίζουμε
και στο τέλος δεν έχουμε κουράγιο
να τη ζήσουμε τη ζωή.

Παρόλα αυτά, το βιβλίο το απόλαυσα και με έβαλε πραγματικά σε σκέψεις, με έκανε να σημειώσω πολλά πράγματα, κάποια ακόμα και να τα υιοθετήσω. Και αυτό δεν το κάνουν όλα τα βιβλία. Σε μεγάλο βαθμό ταυτίστηκα με το συγγραφέα, και στ’ αλήθεια πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να δουν τα πράγματα γύρω τους με άλλο μάτι, ακόμα και να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους: να χαμογελούν, να απομακρύνονται έγκαιρα από τοξικές σκέψεις και τοξικές καταστάσεις, να μη δίνουν χώρο στη μιζέρια μέσα τους, και, τελικά, να αλλάξουν κάποια μικρά πραγματάκια στη ζωή τους που τελικά θα κάνουν τη διαφορά.

Εν κατακλείδι, κάνε δίχως σκέψεις «Το Δώρο»… δώρο στον εαυτό σου ή σε κάποιον που πιστεύεις ότι θα το εκτιμήσει. Αξίζει να έχει μια θέση στη βιβλιοθήκη σου.

 

→ Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books.

 

Διαβάσαμε «Το Δώρο – Ένα τετράδιο θαυμάτων» του Στέφανου Ξενάκη
5 (100%) 1 vote[s]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Διαβάσαμε το "Κάτι χαμογελάει στις σκιές" του Ηλία Φουντούλη

Διαβάσαμε το “Κάτι χαμογελάει στις σκιές” του Ηλία Φουντούλη

Τον Ηλία Φουντούλη τον “γνώρισα” μέσω του διαδικτύου και, πιο συγκεκριμένα, μέσω του YouTube. Στη συνέχεια έμαθα ότι ασχολείται με ...