Home / THINKDROPS / EDITORIAL / DROPS OF MAGIC / Ένα γράμμα

Ένα γράμμα

«Σου γράφω πάλι από ανάγκη, η ώρα πέντε το πρωί…»

Ένα γράμμα

Φίλοι αναγνώστες,

μπορεί να μην προλάβαμε την εποχή που το γράμμα ήταν το μόνο μέσο επικοινωνίας με τον αγαπημένο ή την αγαπημένη μας, αλλά ίσως έχουμε γράψει και εμείς κάποτε, σε κάποιον, ένα γράμμα ή έστω ένα ραβασάκι.

Κάθομαι και σκέφτομαι ότι το γράμμα δεν αποτελεί, πλέον, ένα μέσο επικοινωνίας με την κυριολεκτική έννοια του όρου, αλλά μέσο επαφής… μέσω μιας συναισθηματικής επαφής, τόσο με τον άλλον όσο και με τις ίδιες μας τις αισθήσεις.

Η μυρωδιά του χαρτιού, ο ήχος του φρεσκοξυσμένου μολυβιού πάνω του, το να βλέπεις τις καμπύλες των γραμμάτων σου να δημιουργούν νοήματα, η αγωνία να αποτυπώσεις όλα όσα έχεις ανάγκη να πεις… Ω! Και αυτό το χτυποκάρδι για το πώς θα φωτίσει ή θα σκοτεινιάσει το πρόσωπό του άλλου μόλις ανοίξει το γράμμα και αρχίζουν οι λέξεις σου να τον πλημμυρίζουν!

Χαρά, λύπη, θυμός, αγάπη, πόνος. Τόσα πολλά συναισθήματα που μπορείς να κλείσεις μέσα σε λέξεις, σε προτάσεις, σε κείμενο, σε γράμματα. Συναισθήματα που βιώνεις ξανά και ξανά, ανοίγοντας απλά το σκονισμένο κουτί που κρατά φυλαγμένες όλες αυτές τις αναμνήσεις.

Και έρχεται το «μετά»… Μετά, που αγωνιάς για την απάντηση. Η στιγμή που παίρνεις στα χέρια σου τον σφραγισμένο φάκελο. Πόσες και ποιες λέξεις να περιγράψουν αυτό το συναίσθημα… αυτή την αδημονία και τη λαχτάρα που σε κατακλύζει. Μόνο κάποιος που το έχει βιώσει μπορεί να καταλάβει τι μπορεί να σου προσφέρει η ιεροτελεστία αυτή.

Αν, πάλι, όλα αυτά μας ακούγονται ξένα και περίεργα, ίσως ήρθε η ώρα να τα εξερευνήσουμε. Ας τρέξουμε, λοιπόν, στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μας και ας αγοράσουμε χαρτί και φάκελο! Πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο. Τι λέτε;

Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα, η ανάγκη μου δεν σταματά, σαν το πουλί πάνω στο σύρμα, σαν τον αλήτη που γυρνά

Δική σας,

H. Sininho

 

Photo by Annie Spratt on Unsplash

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*