Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / «Από τη Σχετικότητα στα Ντεζαβού» του Μάνου Τσεμπερλή

«Από τη Σχετικότητα στα Ντεζαβού» του Μάνου Τσεμπερλή

Από τη Σχετικότητα στα Ντεζαβού

Μετά τη Θεωρία της Σχετικότητας, η ανθρωπότητα είχε πάψει να πιστεύει πως υπάρχει κάτι άλλο που θα συντάρασσε τον κόσμο μας συθέμελα. Αλλά ο Αϊνστάιν δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του κουβέντα. Έχοντας αποδημήσει εις άλλον κόσμο το 1955, άφησε παρακαταθήκη μια τεράστια έρευνα για τα μυστήρια και τους τρόπους που λειτουργεί το σύμπαν, αλλά ως φαίνεται δεν έμελλε το έργο του να περιοριστεί σε όσα ξέρουμε.

Οι σπουδαιότεροι φυσικοί είχαν λάβει ένα αντίγραφο της τελευταίας ιδιόχειρης επιστολής του Άλμπερτ Αϊνστάιν που ήταν εξαφανισμένη εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Οι επιστήμονες από όλο τον κόσμο ήταν συγκλονισμένοι. Στο ΜΙΤ, στη Στοκχόλμη, στο Κέμπριτζ και σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου επικρατούσε ένας ατελείωτος αναβρασμός. Ξαφνικά, όλα τα email είχαν πάρει φωτιά ώσπου τελικά συμφωνήθηκε μια συνάντηση των μεγαλύτερων φυσικών στον τόπο όπου επιβραβεύεται η ανθρώπινη σκέψη: εκεί όπου ο Αϊνστάιν είχε βραβευτεί με ένα Νόμπελ το 1921, στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.

«Κύριοι, ξέρετε όλοι γιατί βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Ο Αϊνστάιν, αυτός ο λάτρης των παραμυθιών, από ό,τι φαίνεται θέλησε να μας κάνει να χάσουμε τον ύπνο μας ακόμα και μέσα από τον τάφο του».
«Ναι, αυτό είναι αλήθεια», ακούστηκαν μερικές φωνές.
«Θα σας διαβάσω, λοιπόν, μερικά από τα λόγια του:
“Εδώ και πολλά χρόνια παρατηρούσα ότι μου συνέβαινε πολύ συχνά ένα φαινόμενο, που το ξέρουμε όλοι σαν ντεζαβού. Μου συνέβαινε τόσο συχνά, που άρχισα να αναρωτιέμαι τι είναι στην πραγματικότητα το ντεζαβού: είναι ένα παιχνίδι του μυαλού ή είναι ένα φυσικό φαινόμενο που πρέπει να το μελετήσουμε πολύ προσεκτικά; Περπατούσα στο δρόμο και όταν μου συνέβαινε έπιανα το χέρι μου να πηγαίνει μπρος πίσω σαν ελατήριο. Και τότε μου γεννήθηκε η βεβαιότητα πως είναι ένα φυσικό φαινόμενο που δεν μπορούν να δουν τα μάτια μας, αλλά κατά κάποιο τρόπο μπορεί να αντιληφθεί ο νους μας, κάτω από απροσδιόριστες συνθήκες. Έχω την υποψία, πως ο χώρος που ζούμε κατά διαστήματα κινείται μπρος πίσω και πάλι μπρος, μέσα στο διάστημα ενός μηδενικού χρόνου. Και αυτός είναι ο λόγος που δεν προλαβαίνουμε να δούμε αυτή τη μετακίνηση του χώρου, αλλά περιέργως αντιλαμβάνεται το μυαλό μας. Η αλήθεια είναι πως με εξιτάρει η ιδέα να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά δε ξέρω αν προλαβαίνω να μελετήσω αυτό το φαινόμενο. Αφήνω λοιπόν αυτή μου την επιστολή κληρονομιά για τις επόμενες γενειές και ας αποφασίσουν αυτές αν αξίζει να ασχοληθούν με αυτό το φαινόμενο”.
Όπως βλέπετε κύριοι, βασικά τα έχω χαμένα…»

«Πώς είναι δυνατόν να ισχύει κάτι τέτοιο;» ρώτησε κάποιος
«Το ερώτημα είναι ότι αν ισχύει, τι κάνουμε;» απάντησε ο κύριος ομιλητής.
«Όχι, το ερώτημα είναι αν μπορούμε εμείς να αποδείξουμε μια ιδέα του Αινστάιν», είπε κάποιος από τους επιστήμονες και όλοι σώπασαν.

 

— Μάνος Τσεμπερλής

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Μια άλλη ζωή» του Μάνου Τσεμπερλή

«Μια άλλη ζωή» του Μάνου Τσεμπερλή

Τα όνειρα της Κατερίνας ήρθαν απότομα, σαν τον χειμωνιάτικο αγέρα το καλοκαίρι, και άρχισαν σιγά σιγά να περονιάζουν την καρδιά ...