Home / THINKDROPS / EDITORIAL / JUST SAYING / What day is it, again?

What day is it, again?

What day is it, again?

Εντάξει, όλα μία συνήθεια είναι, λέω, που έμαθα να φοβάμαι να βγω από το σπίτι, που όταν βγαίνω για τα απαραίτητα, βλέπω αστυνομικούς και με πιάνει σφίξιμο στο στομάχι, λες και το να πας στο περίπτερο είναι έγκλημα ξέρω ‘γω (βάζω την κουκούλα, επιταχύνω βάδην και κεφάλι κάτω), που περνάω «δίπλα» από ανθρώπους στο δρόμο και πιάνω τον εαυτό μου να πηγαίνω ακόμα πιο μακριά.

Οι εβδομάδες περνούν, η ζωή συνεχίζεται κι ο εγκλεισμός καλά κρατεί.

Βέβαια, για να τα λέμε και σωστά, αν κοιτάξουμε τι γίνεται γύρω μας, το ότι η κατάσταση δεν έχει ξεφύγει στη χώρα μας, είναι ένα φως που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Παρόλα αυτά, τα συναισθήματα ανάμεικτα, μία θλίψη για όσα συμβαίνουν, ένα άγχος για το αύριο, για όσα θα ακολουθήσουν. Μία νοσταλγία για όσα είχαμε δεδομένα. Και πώς θα κουμπώσει το σήμερα, με το αύριο που έρχεται; Άραγε θα κρατήσουμε κάποιες από τις συνήθειες, που αποκτήσαμε το τελευταίο διάστημα; Θα εκτιμάμε όσα –απλόχερα– θα έχουμε πάλι; Αυτά τα απλά πράγματα, που τώρα τόσο μας λείπουν και αναζητάμε. Ή απλώς πάντα θέλουμε ό,τι μας απαγορεύεται;

Και μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις, ήρθε η άνοιξη και έφερε μία ζεστασιά στην καρδιά. Τίποτα δεν εμποδίζει την φύση να ανθίσει, να μας θυμίσει πως όταν έρχεται η ώρα όλα συμβαίνουν, όπως είναι φυσικό να συμβούν. Έφερε ελπίδα, αρχίζουμε να ονειρευόμαστε τις μέρες που θα έρθουν, την πρώτη βόλτα με «ελευθερία» στον ήλιο, τη θάλασσα, μία μετακίνηση με το αυτοκίνητο χωρίς σκοπό (13033 μάντεψε, δε θα στείλει!), τους αγαπημένους μας –που τόσο μας λείπουν–, τη φράση «έλα, τα λέμε σε λίγο από ΚΟΝΤΑ» , εκείνο το βράδυ, που θα μαζευτούμε όλοι μαζί, στο αγαπημένο μας στέκι, χαρούμενοι, να γελάμε και να χορεύουμε με ένα ποτό στο χέρι, σα να ‘χουμε γιορτή!

Εκείνο το βράδυ πάντως, σίγουρα θα ζούμε το κάθε λεπτό διαφορετικά, δεν θα έχουμε τίποτα δεδομένο και δεν θα θέλουμε να τελειώσει.

Και έτσι κρατιόμαστε, μέχρι να πούμε «φτου ξελευτερία»!

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: πως όλα όσα άλλαξαν, μόλις έρθει η ώρα, θα γυρίσουν πάλι σε φυσιολογικούς ρυθμούς, όπως όταν έρχεται η άνοιξη και ο κρύος χειμώνας μοιάζει πια τόσο μακρινός.

Έτσι δεν γίνεται πάντα, άλλωστε;

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Working from home project

“Working from home” project

Για πολλούς από εμάς, δεν είχε χρειαστεί ποτέ να δουλέψουμε από το σπίτι. Το σπίτι μας ήταν πάντα η άνω τελεία της μέρας, το καταφύγιο και η απόδραση από την τρέλα που επικρατεί εκεί έξω.