Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / ΚΡΙΤΙΚΕΣ / Λευκή Συμφωνία – Σαν Τον Ήλιο (review)

Λευκή Συμφωνία – Σαν Τον Ήλιο (review)

Οι Λευκή Συμφωνία, ένα από τα πιο θρυλικά συγκροτήματα της ελληνικής ροκ σκηνής, επέστρεψαν στη δισκογραφία με έναν εξαιρετικό δίσκο!

Λευκή Συμφωνία – Σαν Τον Ήλιο (review)

Ήταν κάπου κοντά στο 2000, αν θυμάμαι καλά, όταν μπήκα αδιάφορα σε ένα μικρό τοπικό «σιντάδικο» και έπεσε το μάτι μου σε εκείνο το εξώφυλλο. Μυστικοί Κήποι ήταν ο τίτλος του και οι δημιουργοί λέγονταν Λευκή Συμφωνία. Είχα ακούσει ένα-δύο κομμάτια τους και μου άρεσαν, δεν περίμενα όμως τη συνέχεια που ακολούθησε.

Όταν άκουσα τα 11 τραγούδια του CD (περιείχε επιπλέον 3 live εκτελέσεις και 2 demo κομμάτια), συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ακούσει ποτέ κάτι αντίστοιχο. Αυτό το συγκρότημα είχε ένα ύφος μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα. Σίγουρα, τα Διάφανα Κρίνα κινήθηκαν σε κοντινά μονοπάτια –και αναφέρομαι στη «σκοτεινιά» των στίχων και της μουσικής–, ήταν όμως κάτι διαφορετικό. Εξάλλου, ο ίδιος ο Θάνος Ανεστόπουλος έγραφε: «θα ‘θελα να προτρέψω τους νεότερους να ανακαλύψουν ένα μουσικό έργο-σταθμό –τουλάχιστον για μένα και μερικούς φίλους μου–,τον πρώτο δίσκο της “Λευκής Συμφωνίας” με τίτλο Μυστικοί Κήποι»· και αυτό λέει πολλά γι’ αυτήν τη σπουδαία μπάντα.

Έτσι, η επιστροφή των Λευκή Συμφωνία ήταν για μένα ένα από τα πιο ευχάριστα νέα του τελευταίου χρόνου. Είναι πολύ αισιόδοξο ότι υπάρχουν ελληνόφωνες ροκ μπάντες που δείχνουν ακόμη το δρόμο – και δεν αναφέρομαι μόνο στους Λευκή Συμφωνία, αλλά και σε πιο καινούργια σχήματα, όπως π.χ. οι πολύ αξιόλογοι Μπαλάντες για Φόνους.

Στα του δίσκου, τώρα! Το πολυπόθητο Σαν τον Ήλιο, το πέμπτο studio album του συγκροτήματος, περιέχει τις 10 νέες συνθέσεις που εκτελούν οι Θοδωρής Δημητρίου (φωνή), Διογένης Χατζηστεφανίδης (μπάσο), Κώστας Μιχαλός (κιθάρα) και Βαγγέλης Τσιμπλάκης (drums).

Η ομορφιά αυτού του άλμπουμ φαίνεται από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Το Μέχρι τον Θάνατο είναι ίσως το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Μια εξαιρετική σύνθεση, με στίχο που είναι 100% Λευκή Συμφωνία, κοφτερές κιθάρες και δυνατά τύμπανα, μια υπέροχη μπασογραμμή που αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά του τραγουδιού και τη γνώριμη, αγαπημένη φωνή του Θοδωρή Δημητρίου. Πρόσθεσε σε αυτά ένα τρομερό ρεφρέν που σου κολλάει για πάντα και έχεις ένα εξαιρετικό τραγούδι.

Ο γρήγορος ρυθμός και τα δυνατά ρεφρέν συνεχίζονται και στα επόμενα Με μια Κραυγή και Μαύρο Φως, ενώ το Όνειρο Μέσα σε Όνειρο αποτελεί μελοποίηση του γνωστού ποιήματος “A Dream Within a Dream” του Edgar Allan Poe (οι πιο… γνώστες θα θυμούνται και την ερμηνεία του –μεταφρασμένου από τον Κώστα Ουράνη– ποιήματος από τον Θάνο Ανεστόπουλο, σε μελοποίηση Παναγιώτη Μπερλή). Και εδώ έχουμε μια εξαιρετική απόδοση, με μελωδικότητα, με συνέπεια και πολύ ωραίο ήχο συνολικά.

Ας το πω εδώ, μια που το ανέφερα, ότι η παραγωγή είναι πολύ καλή γενικά σε όλο το άλμπουμ. Δεν υπάρχει κάτι που να «καλύπτει» άχαρα κάτι άλλο. Ο καθένας έχει το ρόλο του: η κιθάρα είναι δυνατή όταν πρέπει και διακριτική όταν χρειάζεται, τα φωνητικά είναι πάντοτε καθαρά και διαυγή, το μπάσο όχι μόνο δεν χάνεται, αλλά παίζει τρομακτικά σπουδαίο ρόλο στο συνολικό αποτέλεσμα, τα ντραμς δεν χάνουν τη δυναμική τους σε κανένα σημείο.

Συνεχίζοντας στο tracklist, το Σβήσε τα Ίχνη είναι μια πολύ όμορφη μπαλάντα σε αργό ρυθμό, που σε βυθίζει σε μια υπέροχη, μελαγχολική ατμόσφαιρα. Το Σαν τον Ήλιο είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι από αυτόν το δίσκο, οι στίχοι του οποίου είναι βασισμένοι στο ποίημα Δεν έφθασα ψηλά του Ρώμου Φιλύρα. Κι εδώ έχουμε ένα φοβερό ρεφρέν, που σου μένει στο μυαλό.

Τα Χρόνια Σιωπηλά, Μήνυμα και Δάκρυ είναι συνθέσεις που υπηρετούν πιστά το γνώριμο ύφος της μπάντας, το οποίο κινείται σταθερά στους χώρους του dark wave, του dark rock και του post punk. Τέλος, το Εκεί που ο Άνεμος Ρωτάει για Σένα προσφέρει το ιδανικό κλείσιμο σε ένα συνολικά εξαιρετικό έργο!

Τι άλλο να πω γι’ αυτόν το δίσκο; Ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, ξεκάθαρα. Μετά από τόσα χρόνια σιωπής, άλλωστε, δεν είσαι πάντοτε σίγουρος για το τι να περιμένεις. Παρόλα αυτά, οι Λευκή Συμφωνία δείχνουν το δρόμο στο ελληνικό ροκ, χαρίζοντάς του την ανάσα που του έλειπε, και αποδεικνύουν ότι η μουσική τους παραμένει εξελίξιμη και υπέροχα απρόβλεπτη.

Αν είσαι fan του ελληνικού ροκ, επιβάλλεται να ακούσεις αυτόν το καλοδουλεμένο δίσκο πολλές φορές – και θα δεις ότι κάθε φορά θα τον εκτιμάς περισσότερο. Καλή ακρόαση!

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Anathema - The Optimist (review)

Anathema – The Optimist (review)

Το τρίτο album των Anathema μέσα σε πέντε χρόνια φέρνει κάτι διαφορετικό... ή μήπως όχι;