Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / «Το Τέλος» του Μάνου Τσεμπερλή

«Το Τέλος» του Μάνου Τσεμπερλή

«Το Τέλος» του Μάνου Τσεμπερλή

Ο παππούς ήταν ένας απλός άνθρωπος. Αγρότης στο επάγγελμα από τα νιάτα του. Δεν του άρεσαν οι πολλές κουβέντες, αγαπούσε τα απλά πράγματα στη ζωή του. Αδιάφορος για τα πολιτικά δρώμενα τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και υποστηρικτής του κουμουνιστικού κόμματος στα στερνά χρόνια της ζωής του. Είχε φιστικιές και ελιές και, καθώς ήταν προκομμένος άνθρωπος και νοικοκύρης, κατάφερε να φτιάξει τη ζωή του.

Τη γιαγιά δεν τη γνώρισα. Πέθανε από καρκίνο, αλλά όλοι λέγανε πως ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Ο παππούς δεν γούσταρε τον πατέρα μου, αλλά θα πέρναγαν πολλά χρόνια για να καταλάβω το λόγο. Δεν έχει και τόσο σημασία αυτό. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι από τη στιγμή που πέθανε η γιαγιά δεν γνώρισε άλλη γυναίκα. Τίμησε τη μνήμη της στο έπακρο. Έτσι ήταν εκείνα τα χρόνια.

Ο παππούς αγαπούσε πολύ τη μάνα μου, αλλά δεν ήξερε πώς να της το δείξει. Είχε απομείνει μονάχος να τη φροντίζει και δεν ήξερε πώς να φέρεται σε μια κοπέλα, αλλά προσπαθούσε πάντα να είναι διακριτικός. Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Προσπαθώ να σας δείξω ποιος ήταν σαν άνθρωπος, ως εκείνη τη μέρα που άρχισε να το σκέφτεται. Εγώ πρέπει να ήμουν δώδεκα, αλλά δεν είμαι σίγουρος· έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια. Στα τελευταία τα χρόνια, εκείνα πριν το τέλος, είχε μια γυναίκα να τον φροντίζει. Η αλήθεια είναι πως δεν του πολυάρεσε αυτό, δηλαδή να χρειαζεται μια γυναίκα να τον υποβοηθάει. Τι να κάνεις όμως, ας όψεται η ανάγκη. Δεν είχε κάτι με τη γυναίκα που τον φρόντιζε, με τη μοίρα του τα είχε. Δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του ανήμπορο.

Και τότε το ξεστόμισε για πρώτη φορά. Και αν και εμείς ζούσαμε στην πόλη, δεν άργησε η είδηση να φτάσει στα αυτιά μας. Στην αρχή οι γονείς μου άρχισαν να ψιθυρίζουν και να δείχνουν τρομοκρατημένοι. Προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε, αλλά τίποτα – μέχρι που πήγαμε μέχρι το χωριό, για να μάθουμε αν είναι αλήθεια. Και ήταν, το είχε πει και θα το ξανάλεγε. Ήθελε να αυτοκτονήσει. Έτσι έλεγε τουλάχιστον και όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν αν το εννοούσε ή αν ήταν ένα άσκοπο ξέσπασμα της ηλικίας και των γεραμάτων που κουβαλούσε στις πλάτες του.

Ο χειμώνας πέρασε ψυχρός και τίποτα δεν έγινε· και ο καιρός συνέχισε να περνάει και τίποτα να μη γίνεται.

Αυτοκτονία, μια σκληρή λέξη που νομίζω πως ήρθα αντιμέτωπος μαζί της τότε για πρώτη φορά. Προσπαθούσα να αναλογιστώ τι θα γίνει και ήμουν πεπεισμένος ότι ο παππούς θα το κάνει, ότι δηλαδή θα αυτοκτονούσε. Αλλά ο καιρός περνούσε και τίποτα δε γινόταν. Όλα έδειχναν πως αυτά ήταν κάποια λόγια απελπισίας, που του ξέφυγαν προς στιγμή.

Κανείς πια δεν πίστευε ότι θα το έκανε. Ούτε συγγενείς, ούτε φίλοι, ούτε οι γονείς μου οι ίδιοι. Θυμάμαι πως ήμασταν στο χωριό μια μέρα και με κάλεσε για να με χαρτζιλικώσει. Παραξενεύτηκα, γιατί ποτέ του δεν το είχε κάνει. Παραξενεύτηκα τόσο δε, που τον ρώτησα αν είναι σίγουρος. Τα πήρα τα λεφτά με έναν κόμπο στο λαιμό. Κάτι δεν μου κόλλαγε. Άρχισα να λέω στους γονείς μου ότι ανησυχώ πως θα το κάνει. Είχαμε γυρίσει και πάλι στην πόλη και οι γονείς μου προσπαθούσαν να με καθησυχάσουν.

Πρέπει να είχε περάσει ένας χρόνος, από τη στιγμή που ο παππούς εκδήλωσε τάσεις αυτοκτονίας. Η ζωή κυλούσε κανονικά. Τα σπίτια του χωριού βρίσκονταν όλα στη θέση τους και πιθανόν ο δρόμος έξω από το σπίτι να ήταν άδειος από αυτοκίνητα και να περπατούσε απεγνωσμένο κανένα αδέσποτο. Φαντάζομαι ότι εκείνη τη στιγμή ήταν, που ο παππούς πάτησε τη σκανδάλη. Μας ειδοποίησαν αμέσως και φύγαμε τρέχοντας για το χωριό. Πρέπει να είχε κρύο. Όταν φτάσαμε δεν υπήρχε πτώμα στο σπίτι, δεν υπήρχε τίποτα που να μαρτυρά ότι είχε αυτοκτονήσει, αλλά έφτανε η μαρτυρία μιας γυναίκας, για να σημαδέψει μια για πάντα την καρδιά μου. «Τα μυαλά του ήταν παντού» είναι μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ στη ζωή μου. Και ήταν τότε που έμαθα, πως εμείς οι άνθρωποι πολλές φορές δεν είμαστε ικανοί να ακούσουμε αυτά που πρέπει. Επίσης έμαθα πως μπορεί,κάποιες φορές, να είναι πιο εύκολο το να πεθάνεις από το να ζήσεις.

Εγώ, πάντως, εξακολουθώ και προτιμώ τη ζωή από το κάθε είδους τέλος.

Μάνος Τσεμπερλής

 

Photo by Zac Ong on Unsplash

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Επαφή» του Μάνου Τσεμπερλή

«Επαφή» του Μάνου Τσεμπερλή

Πάντα πίστευα στην ύπαρξη των εξωγήινων. Κοιτούσα τον απέραντο ουρανό και έλεγα πως κάπου εκεί έξω θα υπάρχει κάποιος πολιτισμός ανώτερος από εμάς. Οι περισσότεροι με τους οποίους μοιραζόμουν τις σκέψεις μου γελούσαν ή με περνούσαν για ηλίθιο.