Αντίο, Μίκη μας

Αντίο, Μίκη

Είναι φορές που όταν γράφεις οι λέξεις γίνονται βαρίδια και φαντάζει αδύνατον να αποτυπωθούν στο χαρτί. Σήμερα, λοιπόν, αυτές οι λέξεις που πρέπει να βρω για εσένα, μεγάλε Μίκη, έχουν ένα δυσβάσταχτο βάρος που κάνουν την ψυχή μου να τρέμει από τον πόνο.

Δεν πιστεύω πως υπάρχουν αρκετές λέξεις για εσένα. Και πώς θα ήταν αρκετές, όταν εσύ είσαι αυτός που μας έμαθες πώς είναι οι λέξεις να πετούν και να ταξιδεύουν στις ψυχές των ανθρώπων. Εσύ δεν είσαι αυτός που πήρες τους ποιητές μας και τους στιχουργούς μας και τους έβαλες μέσα στα σπίτια μας; Εσύ δεν είσαι αυτός που έκανες όλες αυτές τις λέξεις να κελαηδούν στα αυτιά μας; Κι εσύ δεν είσαι αυτός που έδωσε στο όραμα των μεγάλων νόημα;

Το λέω με περηφάνια, τα πρώτα μου μαθήματα στη λογοτεχνία τα πήρα όταν ήμουν ακόμα παιδί, μέσα από τα τραγούδια σου. Άκουγα τα τραγούδια σου και έψαχνα το νόημα σε αυτές τις λέξεις που είχες διαλέξει να μελοποιήσεις. Ένα μεγάλο γιατί υπήρχε στο μυαλό μου, και αυτό το γιατί έγινε γνώση που μύριζε αντίσταση, Ελλάδα, όνειρα και ανθρωπιά.

Μπροστά σου, Μίκη, είμαστε όλοι Έλληνες. Μπροστά σου, Μίκη, είμαστε όλοι άνθρωποι. Αντίο, πήγαινε να βρεις τους συντρόφους σου που έχουν γεμίσει τον ουρανό με ποιήματα, που περιμένουν τη μουσική σου.

Μάνος Τσεμπερλής

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Ατίθασες λέξεις: Αγάπη

Ατίθασες λέξεις: Αγάπη

Από πόσα χρώματα άραγε να αποτελείται η αγάπη; Πόσα πρόσωπα χρειάζεται να γνωρίσεις για να την αναγνωρίσεις; Άραγε είναι ένα ...